لوله های پلی اتیلن کاربردهای بسیار وسیعی در صنایع ساختمانی و شهرسازی دارند.  انواع لوله پلی اتیلن در مدل و سایزهای مختلف برای استفاده در سیستم لوله کشی ساختمان های تجاری و مسکونی طراحی و تولید می شوند.

  مدل های رایج لوله پلی اتیلن که بیشتر در خط لوله استفاده می شود عبارت است از: لوله پلی اتیلن فشار معمولی، لوله پلی اتیلن تحت فشار، لوله پلی اتیلن کاروگیت و لوله کرتیوپ دار. قبل از پرداختن به روش های نصب لوله ها، ابتدا شرح مختصری در مورد ماهیت و کاربرد لوله پلی اتیلن خواهیم داد.

  لوله های پلی اتیلن معمولی، با قطر و اندازه مختلف تولید می شود. این لوله ها برای انتقال سیال، کابل برق، آبرسانی کشاورزی و گاز استفاده می شوند.

  لوله های پلی اتیلن کاروگیت، لوله هایی هستن که کاربرد ویژه ای در صنعت آب و فاضلاب دارند و برای نصب در خطوط فاضلابی (صنعتی – غیرصنعتی)، استفاده می شود. این لوله ها سطح داخلی صاف و جداره خارجی موج دار، دارد. لوله های کاروگیت اغلب دوجداره هستند.

  لوله پلی اتیلن اسپیرال، برای انتقالات سیالات در فشار کم استفاده می شود؛  این نوع لوله سبک تر از لوله های پلی اتیلن تک جداره هستند و قابلیت تحمل وزن خاک را در کاربردهای دفنی، دارند.

  لوله های پلی اتیلن دو جداره کرتیوپ دار، لوله های حلقوی مقاوم برای سیستم های فاضلابی و زهکشی هستند و قطر داخلی آن ها در حدود ۳۰۰ تا ۳۰۰۰ میلی متر است. این لوله، به روش جوشکاری الکتروفیوژن به هم متصل می شوند؛ مقاومت شیمیایی و مکانیکی فوق العاده بالایی دارند.

 

انواع روش های نصب لوله پلی اتیلن

  اولین و رایج ترین روش نصب لوله های پلی اتیلن، روش جوش الکتریکی یا الکتروفیوژن است. در این روش، از جریان برق برای حرارت دادن لوله ها استفاده می شود. این روش، بسیار ایمن است و برای پیوند اتصالات پلی اتیلن نظیر زانویی، بوشن و منهول به لوله اصلی، به کار می رود.

  جوش الکتریکی، محدودیت های روش های جوش لب به لب لوله را ندارد و می توان با استفاده از این روش، اتصالات لوله با جنس های مختلف را انجام داد. با اینکه این روش بسیار کیفیت خوبی دارد اما هزینه آن بالاست و اندازه قطر لوله، آن را محدود می کند.

  در روش الکتروفیوژن، از کوپلرها به عنوان واسط جوش استفاده می شود. کوپلرها، قطعاتی از جنس پلی اتیلن هستند که المنت حرارتی برای اتصال به برق، در داخل آن قرار داده می شود. با عبور جریان برق، حرارت ایجاد شده باعث ذوب لوله و در نهایت اتصال لوله ها خواهد شد. پس از سرد شدن، اتصالات اضافی خارج می شود.

  دومین روش اتصال لوله های پلی اتیلن، روش جوش اکستروژن است. در این روش، برای جوشکاری از میله های جوش، در محل اتصال که قبلاً کمی گرم شده است، استفاده می شود.

  در جوش اکستروژن، دستگاه مجهز به نازل با قطرهای مختلف است (معمولاً ۱۰ تا ۲۵ میلی متر). قبل از شروع جوشکاری، لوله ها باید کمی گرم شوند. برای جلوگیری از حباب زنی در طی عملیات جوش، از غلتک های ابزاری مخصوصی استفاده می کنند.

در مورد نصب لوله های پلی اتیلن تحت فشار، نیاز به بسترسازی مناسب است. ابتدا در محلی که برای نصب لوله در نظر گرفته شده است، ترانشه ای حفر می شود. سپس نگهدارنده های لوله در محل قرار گرفته و لوله ها روی آن سوار می شود.

  پس از عملیات جوش، پایه های نگهدارنده خارج می شود. در سیستم های دفنی، توجه به عواملی مانند عمق ترانشه، فیزیک خاک، فاصله مناسب تا سطح خاک، فاصله تا کابل های برق و … بسیار ضروریست. 

روش دیگر برای اتصال لوله، جوش لب به لب است. در جوش لب به لب، دو انتهای لوله گرم می شود و سپس با اعمال فشار به هم متصل می گردد.

به طور کلی، نوع روش اتصال و نصب لوله، به امکانات و تجهیزات در دسترس بستگی دارد. توجه به نکات ایمنی و استانداردها در طی مراحل نصب، بسیار مهم است و باید توسط کارشناسان و بازرسان انجام شود.